| strona główna | sieć alarmowa | odpowiedzi na pytania | nasze referencje | wiadomości | komunikaty |


Koniecznie  Zobacz !   Powiedz  Znajomym !

Może  uratujesz  komuś  życie !

 


                             Projekt

USTAWA

z dnia ................. 2007 r.

o zarządzaniu kryzysowym[1])

Art. 1.

Ustawa określa organy właściwe w sprawach zarządzania kryzyso­wego oraz ich zadania i zasady działania w tej dziedzinie, a także zasady finansowania zadań zarządzania kryzysowego.

 

Art. 2.

Zarządzanie kryzysowe to działalność organów administracji publi­cznej będąca elementem kierowania bezpieczeństwem narodowym, która polega na zapobieganiu sytuacjom kryzysowym, przygotowaniu do przejmowania nad nimi kontroli w drodze zaplanowanych działań, reagowaniu w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych oraz na odtwarzaniu infrastruktury lub przywróceniu jej pierwotnego charakteru.

 

Art. 3.

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o:

1)  sytuacji kryzysowej – należy przez to rozumieć sytuację będącą następstwem zagrożenia i prowadzącą w konsekwencji do zerwania lub znacznego naruszenia więzów społecznych przy równoczesnym poważnym zakłóceniu w funkcjonowaniu instytucji publicznych, jednak w takim stopniu, że użyte środki niezbędne do zapewnienia lub przywrócenia bezpieczeństwa nieuzasadniają wprowadzenia żadnego ze stanów nadzwyczajnych, o których mowa w art. 228 ust. 1 Konstytucji.

2)  infrastrukturze krytycznej – należy przez to rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalnie obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców.      Infrastruktura krytyczna obejmuje systemy:

a)  zaopatrzenia w energię i paliwa,

b) łączności i sieci teleinformatycznych,

c)  finansowe,

d) zaopatrzenia w żywność i wodę,

e)  ochrony zdrowia,

f)  transportowe i komunikacyjne,

g)  ratownicze,

h)  zapewniające ciągłość działania administracji publicznej,

i)   produkcji, stosowania, przechowywania i składowania sub­stan­­cji chemicznych i promieniotwórczych, w tym rurociągi substan­cji niebezpiecznych;

3)  ochronie infrastruktury krytycznej – należy przez to rozumieć zespół przedsięwzięć organizacyjnych realizowanych w celu zapewnienia funkcjonowania lub szybkiego odtworzenia infra­struktury krytycznej na wypadek zagrożeń, w tym awarii, ataków oraz innych zdarzeń zakłócających jej prawidłowe funkcjo­nowanie;

4)  planowaniu cywilnym – należy przez to rozumieć:

a)  całokształt przedsięwzięć organizacyjnych, polegających na opracowywaniu planów, w tym planów reagowania kryzysowego, i programów, mających na celu optymalne wykorzystanie dostępnych sił i środków w sytuacjach kryzysowych oraz w czasie stanów nadzwyczajnych i w czasie wojny, w zakresie zapobiegania sytuacjom kry­zysowym, przygotowania do przejmowania nad nimi kontroli, reagowania w sytuacjach kryzysowych oraz odtwarzania infrastruktury i przywracania jej pierwotnego charakteru,

b) planowanie w zakresie wspierania Sił Zbrojnych Rzeczy­pospolitej Polskiej w razie ich użycia oraz planowanie wyko­rzystania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej do reali­zacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego;

5)  Narodowym Systemie Pogotowia Kryzysowego, zwanym dalej „NSPK” – należy przez to rozumieć realizowane przez organy administracji rządowej oraz Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej zadania i procedury mające na celu zapobieganie sytuacjom kryzysowym, przygotowanie do przejmowania nad nimi kontroli w drodze zaplanowanych działań oraz reagowanie w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowych;

6) powiecie – należy przez to rozumieć również miasto na prawach powiatu.

 

Art. 4.

1. Zadania z zakresu planowania cywilnego obejmują:

1) gromadzenie i przetwarzanie informacji o możliwych do użycia siłach i środkach w sytuacjach kryzysowych, w czasie stanów nadzwyczajnych i w czasie wojny;

2)  opracowywanie procedur postępowania na wypadek zagrożeń;

3)  przygotowywanie planów reagowania kryzysowego.

2.  Zadania, o których mowa w ust. 1, powinny uwzględniać:

1) zapewnienie funkcjonowania administracji publicznej;

2) zapewnienie funkcjonowania i możliwości odtworzenia infra­struktury lub przywrócenia jej pierwotnego charakteru;

3) racjonalne gospodarowanie siłami i środkami w sytuacjach kry­zy­sowych, w czasie stanów nadzwyczajnych i w czasie wojny;

4) zapewnienie ludziom warunków przetrwania w sytuacjach kryzysowych, w czasie stanów nadzwyczajnych i w czasie wojny.

 

Art. 5.

1. Na poziomie krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym tworzy się plany reagowania kryzysowego.

2. W skład planów reagowania kryzysowego, o których mowa w ust. 1, wchodzą następujące elementy:

1)  plan główny zawierający:

a) charakterystykę zagrożeń oraz ocenę ryzyka ich wy­stąpienia, w tym mapy ryzyka i zagrożenia powo­dzio­wego,

b) charakterystykę sił i środków, w tym stan rezerw państwo­wych, oraz ocenę możliwości ich wykorzystania,

c)  analizę funkcjonowania administracji publicznej, jej skuteczności i możliwości wykorzystania w sytuacjach kryzysowych,

d) przewidywane warianty działań w sytuacjach kry­zy­so­wych,

e)  wskazanie trybu aktualizacji planu oraz poszczególnych załączników funkcjonalnych;

2)  procedury reagowania kryzysowego określające zespół przed­sięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowych, w czasie stanów nadzwyczajnych i w czasie wojny, a w tym:

a) zadania w zakresie monitorowania zagrożeń,

b) bilans i tryb uruchamiania sił i środków niezbędnych do usuwa­nia skutków zagrożeń,

c)  uruchamianie działań przewidzianych w planie reago­wania kryzysowego oraz zasady współdziałania, a także sposoby ograniczania rozmiarów strat i usuwania skut­ków zagrożeń;

3)  załączniki funkcjonalne planu głównego określające:

a)  standardowe procedury operacyjne, opisujące sposoby działania podmiotów realizujących zadania z zakresu zarządzania kryzysowego,

b) organizację łączności między podmiotami, o których mowa w lit. a,

c)  organizację systemu monitorowania zagrożeń, ostrze­gania i alarmowania,

d) zasady informowania ludności o zagrożeniach i spo­sobach postępowania na wypadek zagrożeń,

e)  organizację ewakuacji z obszarów zagrożonych,

f)  organizację opieki społecznej i medycznej, z uwzględ­nieniem planów zabezpieczenia ratownictwa medycz­nego,

g)  organizację ochrony przed zagrożeniami radiacyjnymi, biologicznymi i chemicznymi,

h)  wykaz zawartych umów i porozumień związanych z reali­zacją zadań zawartych w planie reagowania kryzy­sowego,

i)   zasady oraz tryb oceniania i dokumentowania szkód.

3. Załączniki funkcjonalne planu głównego określające organizację ochrony przed zagrożeniami radiacyjnymi zawierają tylko plany reagowania kryzysowego, które są tworzone na poziomie krajo­wym i wojewódzkim.

4. Plany reagowania kryzysowego, o których mowa w ust. 1, są aktualizowane nie rzadziej niż co 2 lata.

 

Art. 6.

1. Zadania z zakresu ochrony infrastruktury krytycznej obejmują:

1)  gromadzenie i przetwarzanie informacji dotyczących infra­struk­tury krytycznej;

2)  przygotowywanie i aktualizację planów ochrony infrastruktury krytycznej;

3)  opracowywanie i wdrażanie procedur na wypadek wystą­pienia zagrożeń infrastruktury krytycznej;

4)  zapewnienie możliwości odtworzenia infrastruktury kry­tycz­nej;

5)  współpracę między administracją publiczną a właścicielami oraz posiadaczami samoistnymi i zależnymi obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej w zakresie jej ochrony.

2. Plany ochrony infrastruktury krytycznej tworzy się na poziomie krajowym i wojewódzkim.

3. W skład planów ochrony infrastruktury krytycznej wchodzą na­stępujące elementy:

1) wykaz obiektów i systemów infrastruktury krytycznej;

2) charakterystyka zagrożeń dla infrastruktury krytycznej oraz ocena ryzyka ich wystąpienia;

3) charakterystyka zasobów możliwych do wykorzystania w celu ochrony infrastruktury krytycznej;

4) warianty działania w sytuacji zagrożeń lub zakłócenia funkcjo­nowania infrastruktury krytycznej;

5) warianty odtwarzania infrastruktury krytycznej;

6) zasady współpracy administracji publicznej z właścicielami oraz posiadaczami samoistnymi i zależnymi obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej w zakresie jej ochrony, w tym zasady przekazywania informacji;

7) wskazanie terminów i trybu aktualizacji planu.

4. Plany ochrony infrastruktury krytycznej, o których mowa w ust. 2, są aktualizowane nie rzadziej niż co dwa lata.

5. Właściciele oraz posiadacze samoistni i zależni obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej, obowiązani do jej ochrony, zgodnie z od­ręb­nymi przepisami, mają obowiązek przygotowywać i wdrażać stosownie do zaistnia­łego zagrożenia, własne plany ochrony infrastruktury krytycznej oraz utrzymywać własne systemy rezerwowe zapewniające bezpieczeństwo i podtrzymujące funkcjo­nowanie tej infrastruktury, do czasu jej pełnego odtworzenia.

6. Plany, o których mowa w ust. 5, są udostępniane na pisemny wniosek organu, do zadań którego należy ochrona infrastruktury krytycznej, w terminie nie dłuższym niż 14 dni.

7. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób two­rzenia i aktualizacji oraz strukturę planów, o których mowa w ust. 5, uwzględniając potrzebę zapewnienia ciągłości funkcjo­nowania infrastruktury krytycznej.

 

Art. 7.

1. Rada Ministrów sprawuje zarządzanie kryzysowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. W przypadkach niecierpiących zwłoki zarządzanie kryzysowe spra­wuje minister właściwy do spraw wewnętrznych, zawiadamiając niezwłocznie o swoich działaniach Prezesa Rady Ministrów.

3. Decyzje podjęte przez ministra właściwego do spraw wew­nętrznych podlegają rozpatrzeniu na najbliższym posiedzeniu Rady Ministrów.

4. Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogło­szeniu, określa wykaz zadań i procedur NSPK, w tym sposoby i tryb ich urucha­miania, zwany dalej „wykazem przedsięwzięć NSPK”.

 

Art. 8.

1. Przy Radzie Ministrów tworzy się Rządowy Zespół Zarządzania Kryzysowego, zwany dalej „Zespołem”, jako organ opiniodawczo-doradczy właściwy w sprawach inicjowania i koordynowania działań podejmowanych w zakresie zarządzania kryzysowego.

2. W skład Zespołu wchodzą:

1) Prezes Rady Ministrów - przewodniczący;

2) Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych - zastępcy przewodniczącego;

3) Minister Spraw Zagranicznych;

4) Minister Koordynator Służb Specjalnych -  jeżeli został powołany;

3. W posiedzeniach Zespołu, na prawach członka, biorą udział wyznaczone przez przewodniczącego, w zależności od potrzeb, następujące organy administracji rządowej:

1) ministrowie kierujący działaniami administracji rządowej:

a) administracja publiczna,

b) budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa,

c) finanse publiczne,

d) gospodarka,

e) gospodarka morska,

f) gospodarka wodna,

g) instytucje finansowe,

h) informatyzacja,

i) kultura i ochrona dziedzictwa narodowego,

j) łączność,

k) oświata i wychowanie,

l) rolnictwo,

m) sprawiedliwość,

n) środowisko,

o) transport,

p) zdrowie;

2) Główny Geodeta Kraju;

3) Główny Inspektor Sanitarny;

4) Główny Lekarz Weterynarii;

5) Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej;

6) Komendant Główny Policji;

7) Komendant Główny Straży Granicznej;

8) Prezes Państwowej Agencji Atomistyki;

9) Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego;

10) Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

11) Szef Agencji Wywiadu;

12) Szef Obrony Cywilnej Kraju;

13) Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

14) Szef Służby Wywiadu Wojskowego.

4. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może skierować do prac Zespołu, na prawach członka, Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego lub innego przedstawiciela.

5. Przewodniczący może zapraszać do udziału w posiedzeniach Zespołu, na prawach członka, inne osoby.

6. W przypadku nieobecności przewodniczącego, pracami Zespołu kieruje wyznaczony przez niego zastępca albo członek Zespołu, w którego właściwości - wynikającej z kierowania danym działem administracji rządowej - pozostaje rodzaj zaistniałej sytuacji kryzysowej.

7. Członkowie Zespołu mogą wyznaczać do udziału w jego pracach swoich przedstawicieli:

1) Prezes Rady Ministrów - wiceprezesa Rady Ministrów;

2) ministrowie - sekretarza lub podsekretarza stanu;

3) organy, o których mowa w ust. 3 pkt 2-14 - swojego zastępcę.

8. Sekretarzem Zespołu jest dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 10.

 

Art. 9.

1. Do zadań Zespołu należy:

1) przygotowywanie propozycji użycia sił i środków niezbędnych do opanowania sytuacji kryzysowych;

2)  doradzanie w zakresie koordynacji działań organów admi­nistracji rządowej, instytucji państwowych i służb w sy­tua­cjach kryzysowych;

3)  opiniowanie sprawozdań końcowych z działań podejmo­wa­nych w związku z zarządzaniem kryzysowym;

4)  opiniowanie potrzeb w zakresie odtwarzania infrastruktury lub przywrócenia jej pierwotnego charakteru;

5)  opiniowanie i przedkładanie do zatwierdzenia Radzie Mini­strów krajowego planu reagowania kryzysowego;

6)  opiniowanie i przedkładanie do zatwierdzenia Radzie Mini­strów krajowego i wojewódzkich planów ochrony infra­struk­tury kry­tycznej;

7)  opiniowanie projektów zarządzeń Prezesa Rady Ministrów dotyczących wykazu przedsięwzięć NSPK;

8)  opiniowanie projektów decyzji Rady Ministrów dotyczących wprowadzania przedsięwzięć z wykazu przedsięwzięć NSPK.

2. Zespół realizuje, do czasu wprowadzenia stanu wojennego i uru­cho­mienia systemu kierowania obroną państwa, zadania wynikające z Planu Reago­wania Obronnego Rzeczypospolitej Polskiej, będącego dokumentem wykonawczym do Polityczno-Strategicznej Dyrektywy Obronnej Rzeczypospolitej Polskiej, o której mowa w art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm.[2])).

3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, orga­nizację i tryb pracy Zespołu, z uwzględnieniem rozwiązań pozwalających na niezwłoczne zebranie się Zespołu i zapewnienie uzyskania pełnej informacji o zdarzeniach będących przedmiotem posiedzenia.

 

Art. 10.

1. Tworzy się Rządowe Centrum Bezpieczeństwa, zwane dalej „Centrum”, będące państwową jednostką budżetową podległą Prezesowi Rady Ministrów.

2. Centrum kieruje dyrektor powoływany i odwoływany przez Pre­zesa Rady Ministrów.

3. Zastępców dyrektora Centrum powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek dyrektora Centrum.

4. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, orga­nizację i tryb działania Centrum, uwzględniając potrzebę ciągłości funkcjonowania Centrum.

 

Art. 11.

1. Centrum zapewnia obsługę Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów i Zespołu w sprawach zarządzania kryzysowego.

2.   Do zadań Centrum należy:

1)  planowanie cywilne, w tym:

a) przedstawianie szczegółowych sposobów i środków reagowania na zagrożenia oraz ograniczania ich skut­ków,

b) opracowywanie i aktualizowanie krajowego planu re­ago­­wania kryzysowego,

c) analiza i ocena możliwości wystąpienia zagrożeń lub ich rozwoju,

d) gromadzenie informacji o zagrożeniach i analiza zebra­nych materiałów,

e)  wypracowywanie wniosków i propozycji zapobiegania i przeciwdziałania zagrożeniom,

f) planowanie wykorzystania Sił Zbrojnych Rzeczy­po­spolitej Polskiej do wykonywania zadań, o których mowa w art. 25 ust. 3,

g) planowanie wsparcia przez organy administracji pub­licznej realizacji zadań Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

2)  monitorowanie potencjalnych zagrożeń;

3)  przygotowanie uruchamiania, w przypadku zaistnienia zagrożeń, procedur związanych z zarządzaniem kry­zy­sowym;

4)  przygotowywanie projektów opinii i stanowisk Zespołu;

5)  przygotowywanie i obsługa techniczno-organizacyjna prac Zespołu;

6)  współpraca ze komórkami i jednostkami organizacyjnymi Organizacji Traktatu Północno­atlantyckiego i Unii Europejskiej oraz innych  organizacji międzynarodowych;

7)  organizowanie i prowadzenie szkoleń i ćwiczeń z zakresu zarządzania kryzysowego oraz udział w ćwiczeniach kra­jowych i międzynarodowych;

8)  zapewnienie obiegu informacji między krajowymi i zagra­nicznymi organami i strukturami zarządzania kryzysowego;

9)  realizacja zadań stałego dyżuru w ramach gotowości obron­nej państwa;

10)  realizacja zadań z zakresu przeciwdziałania, zapobiegania i likwidacji skutków zdarzeń o cha­rak­terze terrorystycznym;

11)  realizacja zadań planistycznych i programowych z zakresu ochrony infrastruktury krytycznej, w tym opracowywanie i aktualizacja krajowego planu ochrony infrastruktury krytycznej oraz przedkładanie Zespołowi wojewódzkich planów ochrony infrastruktury krytycznej;

12)  przygotowywanie projektów decyzji Rady Ministrów doty­czących wprowadzenia przedsięwzięć z wykazu przed­sięwzięć NSPK;

13)  przygotowywanie projektów zarządzeń Prezesa Rady Ministrów dotyczących wykazu przedsięwzięć NSPK.

3. Rada Ministrów lub Prezes Rady Ministrów mogą zlecić Centrum dodatkowe zadania związane z zarządzaniem kryzysowym.

 

Art. 12.

1. Ministrowie kierujący działami administracji rządowej oraz kierownicy urzędów centralnych realizują, zgodnie z zakresem swojej właściwości, zadania dotyczące zarządzania kryzysowego.

2. Ministrowie i kierownicy, o których mowa w ust. 1, tworzą w swoich urzędach zespoły zarządzania kryzysowego, do zadań których należy:

1)  realizacja zadań z zakresu planowania cywilnego:

a) analiza i ocena możliwości wystąpienia zagrożeń lub ich rozwoju,

b) wypracowywanie wniosków i propozycji dotyczących zapobiegania i przeciwdziałania zagrożeniom,

c) przedstawianie szczegółowych sposobów i środków reagowania na zagrożenie oraz ograniczania ich skut­ków;

2) realizacja zadań stałego dyżuru w ramach gotowości obronnej państwa;

3)  wykonywanie zadań z wykazu przedsięwzięć NSPK;

4)  realizacja zadań z zakresu ochrony infrastruktury kry­tycznej.

3. W skład zespołów, o których mowa w ust. 2, wchodzą kierownicy właściwych komórek organizacyjnych ministerstwa lub urzędu, a także inne osoby wskazane przez ministrów lub kierowników urzędów centralnych.

4.  Ministrowie i kierownicy, o których mowa w ust. 1, określają, w drodze zarządzenia, organizację, skład oraz miejsce i tryb pracy zespołów zarządzania kryzysowego.

 

Art. 13.

1. Ministrowie i centralne organy administracji rządowej, do których zakresu działania należą sprawy związane z zapewnieniem bezpie­czeństwa zewnętrznego, wewnętrznego, w tym ochrony ludności, lub gospo­darczych podstaw bezpieczeństwa państwa, w urzędach zapewniających ich obsługę, tworzą centra zarządzania kryzysowego.

2. Do zadań centrów, o których mowa w ust. 1, należy:

1)  pełnienie całodobowego dyżuru w celu zapewnienia przepływu informacji na potrzeby zarządzania kry­zy­so­wego;

2)  współdziałanie z centrami zarządzania kryzysowego orga­nów administracji publicznej;

3)  nadzór nad funkcjonowaniem systemu wykrywania i alar­mo­wania oraz systemu wczesnego ostrzegania ludności;

4)  współpraca z podmiotami realizującymi monitoring śro­dowiska;

5)  współdziałanie z podmiotami prowadzącymi akcje ratow­nicze, poszukiwawcze i humanitarne;

6)  dokumentowanie działań podejmowanych przez centrum;

7)  realizacja zadań stałego dyżuru na potrzeby podwyższania gotowości obron­nej państwa.

3. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi organy administracji rządowej, które utworzą centra zarządzania kryzysowego, oraz sposób ich funkcjonowania, uwzględniając w szczególności warunki techniczne i standardy ich wyposażenia oraz procedury współpracy z Rządo­wym Centrum Bezpieczeństwa i innymi organami administracji publicznej.

 

Art. 14.

1. Organem właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego na terenie województwa jest wojewoda.

2. Do zadań wojewody w sprawach zarządzania kryzysowego należy:

1)  kierowanie działaniami związanymi z monitorowaniem, planowaniem, reagowaniem i usuwaniem skutków zagro­żeń na terenie województwa;

2)  realizacja zadań z zakresu planowania cywilnego, w tym:

a) wydawanie starostom zaleceń do powiatowych pla­nów reagowania kryzysowego,

b) zatwierdzanie powiatowych planów reagowania kry­zysowego,

c) przygotowywanie i przedkładanie do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych woje­wódzkiego planu reagowania kryzysowego,

d) realizacja wytycznych do wojewódzkich planów reago­wania kryzysowego;

3)  zarządzanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń, ćwiczeń i treningów z zakresu reagowania na potencjalne zagrożenia;

4)  wnioskowanie o użycie pododdziałów lub oddziałów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej do wykonywania zadań, o których mowa w art. 25 ust. 3;

5)  wykonywanie przedsięwzięć wynikających z dokumentów planistycznych wykonywanych w ramach planowania ope­racyjnego realizowanego w województwie;

6)  zapobieganie, przeciwdziałanie i usuwanie skutków zda­rzeń o charakterze terrorystycznym;

7)  realizacja zadań z zakresu ochrony infrastruktury kry­tycznej, w tym przygotowywanie i przed­­­kładanie Centrum wojewódzkiego planu ochrony infrastruktury krytycznej;

8)  wykonywanie zadań z wykazu przedsięwzięć NSPK.

3.  Minister właściwy do spraw wewnętrznych wydaje wojewodom wytyczne do wojewódzkich planów reagowania kryzysowego.

4.  Minister właściwy do spraw wewnętrznych zatwierdza woje­wódzkie plany reagowania kryzysowego i ich aktualizacje.

5. Zadania, o których mowa w ust. 2, wojewoda wykonuje przy pomocy urzędu wojewódzkiego oraz zespolonych służb, inspekcji i straży.

6. Do zadań komórki organizacyjnej właściwej w sprawach zarządzania kryzysowego w urzędzie wojewódzkim należy w szczególności:

1)  gromadzenie i przetwarzanie danych oraz ocena zagrożeń występujących na obszarze województwa;

2)  monitorowanie, analizowanie i prognozowanie rozwoju zagrożeń na obszarze województwa;

3)  dostarczanie niezbędnych informacji dotyczących aktual­nego stanu bezpieczeństwa dla wojewódzkiego zespołu zarządzania kryzysowego, zespołu zarządzania kry­zy­sowego działającego w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Centrum;

4)  współpraca z powiatowymi zespołami zarządzania kry­zysowego;

5)  zapewnienie funkcjonowania wojewódzkiego zespołu zarządzania kryzysowego, w tym dokumentowanie jego prac;

6)  realizacja zadań stałego dyżuru w ramach gotowości obronnej państwa;

7)  opracowywanie i aktualizacja wojewódzkiego planu reago­wania kryzysowego;

8)  przygotowywanie, w oparciu o analizę zagrożeń w po­szczególnych powiatach, wytycznych wojewody do powia­towych planów reagowania kryzysowego;

9)  opiniowanie oraz przedkładanie do zatwierdzenia woje­wodzie powiatowych planów reagowania kryzysowego;

10)  opracowywanie i aktualizacja wojewódzkiego planu ochro­ny infrastruktury krytycznej;

11) planowanie wsparcia innych organów właściwych w spra­wach zarządzania kryzysowego;

12)  planowanie użycia pododdziałów lub oddziałów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej do wykonywania zadań, o których mowa w art. 25 ust. 3;

13)  planowanie wsparcia przez organy administracji publicznej realizacji zadań Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

7. Organem pomocniczym wojewody w zapewnieniu wyko­ny­wania zadań zarządzania kryzysowego jest wojewódzki zespół zarządzania kryzysowego, powoływany przez wojewodę, który określa jego skład, organizację, siedzibę oraz tryb pracy, zwany dalej „zespołem wojewódzkim”.

8. Do zadań zespołu wojewódzkiego należy w szczególności:

1)  ocena występujących i potencjalnych zagrożeń mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo publiczne i prognozowanie tych zagrożeń;

2)  przygotowywanie propozycji działań i przedstawianie woje­wodzie wniosków dotyczących wykonania, zmiany lub zaniechania działań ujętych w wojewódzkim planie reago­wania kryzysowego;

3)  przekazywanie do wiadomości publicznej informacji związanych z zagrożeniami;

4)  opiniowanie wojewódzkiego planu reagowania kryzy­sowego;

5) opiniowanie wojewódzkiego planu ochrony infrastruktury krytycznej.

9. W skład zespołu wojewódzkiego wchodzą wojewoda jako przewodniczący, kierownik komórki organizacyjnej właściwej w spra­wach zarządzania kryzysowego w urzędzie wojewódzkim jako zastępca przewodniczącego, a także inne osoby wskazane przez przewodniczącego w zależności od potrzeb spośród:

1)  kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży woje­wódzkich;

2)  osób zatrudnionych w urzędzie wojewódzkim lub w jed­nostkach organizacyjnych służb, inspekcji i straży woje­wódzkich;

3)  osób zatrudnionych w regionalnych zarządach gospodarki wodnej, wojewódzkich zarządach melioracji i urządzeń wodnych oraz Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej.

10. Przewodniczący może postanowić o włączeniu w skład zespołu wojewódzkiego Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego lub jego przedstawiciela.

11. W skład zespołu wojewódzkiego może wchodzić przedstawiciel samorządu województwa wyznaczony przez marszałka województwa.

12. W skład zespołu wojewódzkiego mogą wchodzić inne osoby zaproszone przez przewodniczącego. 

 

Art. 15.

Marszałek województwa uczestniczy w realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego i planowania cywilnego wynikających z jego kompetencji.

 

Art. 16.

1. Tworzy się wojewódzkie centra zarządzania kryzysowego, których obsługę zapewniają komórki organizacyjne właściwe w sprawach za­rządzania kryzysowego w urzędach wojewódzkich.

2. Do zadań wojewódzkich centrów zarządzania kryzysowego należy:

1)  pełnienie całodobowego dyżuru w celu zapewnienia przepływu informacji na potrzeby zarządzania kryzy­so­wego;

2)  współdziałanie z centrami zarządzania kryzysowego organów administracji publicznej;

3)  nadzór nad funkcjonowaniem systemu wykrywania i alar­mo­wania oraz systemu wczesnego ostrzegania ludności;

4)  współpraca z podmiotami realizującymi monitoring śro­do­wiska;

5)  współdziałanie z podmiotami prowadzącymi akcje ratow­nicze, poszukiwawcze i humanitarne;

6)  dokumentowanie działań podejmowanych przez centrum;

7)  realizacja zadań stałego dyżuru na potrzeby podwyższania gotowości obron­nej państwa.

 

Art. 17.

1. Organem właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego na obszarze powiatu jest starosta jako przewodniczący zarządu powiatu.

2. Do zadań starosty w sprawach zarządzania kryzysowego należy:

1)  kierowanie działaniami związanymi z monitorowaniem, planowaniem, reagowaniem i usuwaniem skutków zagro­żeń na terenie powiatu;

2)  realizacja zadań z zakresu planowania cywilnego, w tym:

a) opracowywanie i przedkładanie wojewodzie do za­twier­dzenia powiatowego planu reagowania kryzysowego,

b) realizacja zaleceń do powiatowych planów reago­wania kryzysowego,

c) wydawanie organom gminy zaleceń do gminnego planu reagowania kryzysowego,

d) zatwierdzanie gminnego planu reagowania kryzyso­wego.

3) zarządzanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń, ćwi­czeń i treningów z zakresu reagowania na potencjalne zagrożenia;

4)  wykonywanie przedsięwzięć wynikających z planu opera­cyjnego funkcjonowania powiatów i miast na prawach powiatu;

5)  przeciwdziałanie skutkom zdarzeń o charakterze terro­rystycz­­nym;

6) realizacja zadań z zakresu ochrony infrastruktury krytycz­nej.

3. Zadania, o których mowa w ust. 2, starosta wykonuje przy pomocy komórki organizacyjnej starostwa powiatowego właściwej w sprawach zarządzania kryzysowego.

4. Starosta wykonuje zadania zarządzania kryzysowego przy pomocy powiatowego zespołu zarządzania kryzysowego powołanego przez starostę, który określa jego skład, organizację, siedzibę oraz tryb pracy, zwanego dalej „zespołem powiatowym”.

5. Zespół powiatowy zarządzania kryzysowego wykonuje na obszarze powiatu zadania przewidziane dla wojewódzkiego zespołu zarządzania kryzysowego.

6. W skład zespołu powiatowego, którego pracami kieruje starosta, wchodzą osoby powołane spośród:

1)  osób zatrudnionych w starostwie powiatowym, powia­towych jednostkach organizacyjnych lub jednostkach orga­nizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży powiatowych,

2)  przedstawicieli społecznych organizacji ratowniczych

     – oraz osoby zaproszone przez starostę.

 

Art. 18.

1. Tworzy się powiatowe centra zarządzania kryzysowego, których obsługę zapewniają komórki organizacyjne, o których mowa w art. 17 ust. 3.

2. Powiatowe centra zarządzania kryzysowego wykonują odpo­wiednio zadania, o których mowa w art. 16 ust. 2.

 

Art. 19.

1. Organem właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego na terenie gminy jest wójt, burmistrz, prezydent miasta.

2. Do zadań wójta, burmistrza, prezydenta miasta w sprawach zarządzania kryzysowego należy:

1)  kierowanie działaniami związanymi z monitorowaniem, planowaniem, reagowaniem i usuwaniem skutków zagro­żeń na terenie gminy;

2)  realizacja zadań z zakresu planowania cywilnego, w tym:

a) realizacja zaleceń do gminnego planu reagowania kryzysowego,

b) opracowywanie i przedkładanie staroście do zatwier­dzenia gminnego planu reagowania kryzysowego;

3)  zarządzanie, organizowanie i prowadzenie szkoleń, ćwi­czeń i treningów z zakresu reagowania na potencjalne zagrożenia;

4)  wykonywanie przedsięwzięć wynikających z planu opera­cyjnego funkcjonowania gmin i gmin o statusie miasta;

5)  przeciwdziałanie skutkom zdarzeń o charakterze terro­rystycz­nym;

6)  realizacja zadań z zakresu ochrony infrastruktury kry­tycznej.

3. Zadania, o których mowa w ust. 2, wójt, burmistrz, prezydent miasta wykonuje przy pomocy komórki organizacyjnej urzędu gminy (miasta) właściwej w sprawach zarządzania kryzysowego.

4. Organem pomocniczym wójta, burmistrza, prezydenta miasta w zapewnieniu wykonywania zadań zarządzania kryzysowego jest gminny zespół zarządzania kryzysowego powoływany przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta, który określa jego skład, organizację, siedzibę oraz tryb pracy, zwanego dalej „zespołem gminnym”.

5. Zespół gminny wykonuje na obsza­rze gminy zadania przewidziane dla wojewódzkiego zespołu zarządzania kry­zysowego.

6. W skład zespołu gminnego, którego pracami kieruje wójt, burmistrz, prezydent miasta, wchodzą osoby powołane spośród:

1)  osób zatrudnionych w urzędzie gminy, gminnych jed­nostkach organizacyjnych lub jednostkach pomocniczych,

2)  pracowników zespolonych służb, inspekcji i straży, skie­rowanych przez przełożonych do wykonywania zadań w tym zespole na wniosek wójta, burmistrza, prezydenta miasta,

3) przedstawicieli społecznych organizacji ratowniczych

     – oraz osoby zaproszone przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta.

 

Art. 20.

1. Wójt, burmistrz, prezydent miasta zapewnia na obszarze gminy (miasta) realizację następujących zadań:

1) pełnienie całodobowego dyżuru w celu zapewnienia przepływu informacji na potrzeby zarządzania kryzysowego;

2) współdziałanie z centrami zarządzania kryzysowego organów administracji publicznej;

3) nadzór nad funkcjonowaniem systemu wykrywania i alarmowania oraz systemu wczesnego ostrzegania ludności;

4) współpracę z podmiotami realizującymi monitoring środowiska;

5) współdziałanie z podmiotami prowadzącymi akcje ratownicze, poszukiwawcze i humanitarne;

6) realizację zadań stałego dyżuru na potrzeby podwyższania gotowości obronnej państwa.

2. W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, wójt, burmistrz, prezydent miasta może tworzyć gminne (miejskie) centra zarządzania kryzysowego.

 

Art. 21.

Obowiązek podjęcia działań w zakresie zarządzania kryzysowego spoczywa na tym organie właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego, który pierwszy otrzymał informację o wystąpieniu zagrożenia. Organ ten niezwłocznie informuje o zaistniałym zdarzeniu organy odpowiednio wyższego i niższego szczebla, przedstawiając jednocześnie swoją ocenę sytuacji oraz informację o zamierzonych działaniach.

 

Art. 22.

Ministrowie kierujący działami administracji rządowej, kierownicy urzędów centralnych, wojewodowie, starostowie i wójtowie, burmistrzowie, pre­zydenci miast mogą powoływać ekspertów do udziału w pracach zespołów, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 7, art. 17 ust. 4 i art. 19 ust. 4.

 

Art. 23.

Prezes Rady Ministrów z własnej inicjatywy, na wniosek właści­wego ministra, kierownika urzędu centralnego lub wojewody, może wprowadzić na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo jego części, w drodze zarządzenia, następujący stopień alarmowy:

1)  pierwszy stopień alarmowy – w przypadku uzyskania infor­macji o możliwości wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym, którego rodzaj i zakres jest trudny do prze­widzenia lub możliwości wystąpienia zagrożeń właściwych dla stanu klęski żywiołowej;

2)  drugi stopień alarmowy – w przypadku uzyskania informacji o możliwości wystąpienia zdarzenia o charakterze terro­rys­tycz­nym powodującym zagrożenie bezpieczeństwa Rzeczy­pospolitej Polskiej lub wystąpienia przesłanek do wprowa­dzenia stanu klęski żywiołowej;

3)  trzeci stopień alarmowy – w przypadku uzyskania informacji o osobach lub organizacjach przygotowujących działania terrorystyczne godzące w bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej lub wystąpienia aktów terroru godzących w bezpie­czeństwo innych państw albo w przypadku wystąpienia przesłanek do wprowadzenia stanu wyjątkowego;

4)  czwarty stopień alarmowy – w przypadku wystąpienia zda­rzenia o charakterze terrorystycznym powodującym zagro­żenie bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej, bezpie­czeń­stwa innych państw lub wprowadzenia stanu wyjątkowego albo wystąpienia przesłanek do wprowadzenia stanu wojen­nego.

 

Art. 24.

1. Wyższy stopień alarmowy może być wprowadzony z pomi­nięciem niższych stopni.

2. Zadania realizowane w poszczególnych stopniach alarmowych ujmuje się w Planie Reagowania Obronnego Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 9 ust. 2, i realizuje zgodnie z proce­durami ujętymi w tym Planie.

3. Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, odwołuje albo zmienia stopień alarmowy.

 

Art. 25.

1. Jeżeli w sytuacji kryzysowej użycie innych sił i środków jest niemożliwe lub może okazać się niewystarczające, o ile inne przepisy nie stanowią inaczej, Minister Obrony Narodowej, na wniosek wojewody, może przekazać do jego dyspozycji pododdziały lub oddziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „oddziałami Sił Zbrojnych”, wraz ze skierowaniem ich do wykonywania zadań z zakresu zarządzania kryzysowego.

2. W realizacji zadań z zakresu zarządzania kryzysowego mogą uczestniczyć oddziały Sił Zbrojnych, stosownie do ich przygotowania specja­listycznego, zgodnie z wojewódzkim planem reagowania kryzysowego.

3. Do zadań, o których mowa w ust. 2, należy:

1)  współudział w monitorowaniu zagrożeń;

2) wykonywanie zadań związanych z oceną skutków zjawisk zaistniałych na obszarze występowania zagrożeń;

3) wykonywanie zadań poszukiwawczo-ratowniczych;

4)  ewakuowanie poszkodowanej ludności i mienia;

5)  wykonywanie zadań mających na celu przygotowanie warun­ków do czasowego przebywania ewakuowanej lud­ności w wyznaczonych miejscach;

6)  współudział w ochronie mienia pozostawionego na obsza­rze występowania zagrożeń;

7) izolowanie obszaru występowania zagrożeń lub miejsca prowadzenia akcji ratowniczej;

8)  wykonywanie prac zabezpieczających, ratowniczych i ewa­kua­cyj­nych przy zagrożonych obiektach budowlanych i zabytkach;

9)  prowadzenie prac wymagających użycia specjalistycznego sprzętu technicznego lub materiałów wybuchowych będą­cych w zasobach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

10)  usuwanie materiałów niebezpiecznych i ich unieszko­dliwianie, z wykorzystaniem sił i środków będących na wypo­sażeniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

11)  likwidowanie skażeń chemicznych oraz skażeń i zakażeń biologicznych;

12)  usuwanie skażeń promieniotwórczych;

13)  wykonywanie zadań związanych z naprawą i odbudową infrastruktury technicznej;

14)  współudział w zapewnieniu przejezdności szlaków komu­nikacyjnych;

15)  udzielanie pomocy medycznej i wykonywanie zadań sanitarno-higienicznych i przeciwepidemicznych;

16) wykonywanie zadań ujętych w wojewódzkim planie reagowania kryzysowego.

4.  Plan, o którym mowa w ust. 2, podlega uzgodnieniu z właś­ciwymi organami wskazanymi przez Ministra Obrony Narodowej.

5. Oddziały Sił Zbrojnych mogą być przekazane do dyspozycji wojewody w składzie etatowym albo jako tworzone doraźnie zgrupowania zadaniowe.

6. Koordynowanie udziału oddziałów Sił Zbrojnych w realizacji zadań, o których mowa w ust. 3, w zależności od obszaru występowania zagrożeń, zapewniają odpowiednio organy, o których mowa w art. 14 ust. 1, art. 17 ust. 1 i art. 19 ust. 1. Obejmuje ono przedsięwzięcia mające na celu sprawne włącze­nie oddziałów Sił Zbrojnych do realizacji zadań, z uwzględnieniem czasu i miejsca ich użycia oraz sposobu współdziałania z innymi podmiotami.

7. Zadania dla oddziałów Sił Zbrojnych organy, o których mowa w art. 14 ust. 1, art. 17 ust. 1 i art. 19 ust. 1, przekazują wyłącznie ich dowódcom.

8. Dowodzenie oddziałami Sił Zbrojnych odbywa się na zasadach określonych w regulaminach wojskowych i według procedur obowiązujących w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

9. Użycie oddziałów Sił Zbrojnych w sytuacji kryzysowej nie może zagrozić ich zdolności do realizacji zadań wynikających z Konstytucji Rzeczy­pospolitej Polskiej i ratyfikowanych umów międzynarodowych.

 

Art. 26.

1. Finansowanie wykonywania zadań własnych z zakresu zarzą­dzania kryzysowego na poziomie gminnym, powiatowym i wojewódzkim planuje się w ramach budżetów odpowiednio gmin, powiatów i samorządów województw.

2. Finansowanie wykonywania zadań z zakresu zarządzania kryzysowego na poziomie krajowym planuje się w ramach budżetu państwa w częściach, którymi dysponują wojewodowie, minister właściwy do spraw wewnętrznych i inni ministrowie kierujący działami administracji rządowej oraz centralne organy administracji rządowej.

3. Na finansowanie zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, o których mowa w ust. 2, jednostki samorządu terytorialnego otrzymują z budżetu państwa dotacje celowe w wysokości zapewniającej realizację tych zadań.

4. W budżecie jednostki samorządu terytorialnego tworzy się rezerwę celową na realizację zadań własnych z zakresu zarządzania kryzysowego w wysokości do 1% bieżących wydatków budżetu jednostki samorządu tery­torialnego, pomniejszonych o wydatki inwestycyjne, wydatki na wynagrodzenia i pochodne oraz wydatki na obsługę długu.

5. Na dofinansowywanie zadań własnych z zakresu zarządzania kryzysowego jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa.

6. Zasady otrzymywania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 3 i 5, określają przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.[3])) i ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966, z późn. zm.[4])).

 

Art. 27.

W dekrecie z dnia 23 kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych (Dz. U. Nr 23, poz. 93, z późn. zm.[5])) uchyla się art. 2.

 

Art. 28.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm.[6])) w art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Obowiązek określony w ust. 1 dotyczy również:

1)    wydanych na podstawie ustaw obwieszczeń, uchwał lub zarządzeń pochodzących od organów administracji rządo­wej w województwie nadesłanych w formie zwięzłych komunikatów w celu ogłoszenia w dzienniku lub odpo­wiednim czasopiśmie na terenie jego działania;

2) komunikatów przekazywanych przez organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego w zakresie sytuacji kryzysowych, o których mowa w ustawie z dnia ... o za­rzą­dzaniu kryzysowym (Dz. U. ... Nr ..., poz. ...).”.

 

Art. 29.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229, z późn. zm.[7])) w art. 14 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Wojewoda i starosta wykonują swoje zadania przy pomocy odpowiednio wojewódzkiego i powiatowego zespołu zarządzania kryzysowego, działających na podstawie ustawy z dnia …… o zarządzaniu kryzysowym (Dz.U. Nr …, poz. …).”.

 

Art. 30.

W ustawie z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. Nr 62, poz. 558 i Nr 74, poz. 676 oraz z 2006 r. Nr 50, poz. 360 i Nr 191, poz. 1410) uchyla się art. 12.

 

Art. 31.

Gminne zespoły reagowania, powiatowe zespoły reagowania kryzysowego i wojewódzkie zespoły reagowania kryzysowego, utworzone na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej, stają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy odpowiednio gminnymi zespołami zarządzania kryzysowego, powiatowymi zespołami zarządzania kryzysowego i woje­wódzkimi zespołami zarządzania kryzysowego.

 

Art. 32.

Prezes Rady Ministrów powoła, w drodze zarządzenia, Pełno­mocnika Rządu do spraw organizacji Rządowego Centrum Bezpieczeństwa.

 

Art. 33.

1. Plany, o których mowa w art. 5 ust. 1 i w art. 6 ust. 2, są sporządzane w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2. Plany sporządzane w terminie, o którym mowa w ust. 1, mogą nie zawierać map, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 lit. a.

 

Art. 34.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 32, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

 

 

 

 

 



[1]) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: dekret z dnia 23 kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych, ustawę z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe, ustawę z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, ustawę z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej oraz ustawę z dnia 21 czerwca 2002 r. o stanie wyjątkowym.

[2]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 277, poz. 2742, z 2005 r. Nr 180, poz. 1496 oraz z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 220, poz. 1600.

[3]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1420 oraz z 2006 r. Nr 45, poz. 319, Nr 104, poz. 708, Nr 170, poz. 1217 i 1218, Nr 189, poz. 1381 i Nr 249, poz. 1832.

[4]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 oraz z 2006 r. Nr 141, poz. 1011, Nr 215, poz. 1635 i Nr 249, poz. 1828.

[5]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1959 r. Nr 27, poz. 167, z 1970 r. Nr 16, poz. 138, z 1983 r. Nr 44, poz. 200, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668.

[6]) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.U. z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 187, z 1990 r. Nr 29, poz. 173, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 90, poz. 999, z 2001 r. Nr 112, poz. 1198, z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2004 r. Nr 111, poz. 1181 oraz z 2005 r. Nr 39, poz. 377.

[7]) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 52, poz. 452, z 2004 r. Nr 96, poz. 959 oraz z 2005 r. Nr 100, poz. 835 i 836.